Oporowo

Do prostego i dość skromnego dworu wybudowanego około 1800 roku dla Ignacego Morawskiego, parterowego, z ryzalitami przechodzącymi w wystawki w obu fasadach, z balkonem od ogrodu wspartym na słupach architekt Roger Sławski dobudował około 1910 roku dwa boczne, piętrowe, neobarokowe skrzydła. Roger Sławski, mistrz kostiumu narodowego zwanego inaczej stylem krajowym, będącego kompilacją cech barokowych i klasycystycznych, osiągnął i tu doskonały efekt estetyczny. Dwór i ryzality nakryte dachami dwuspadowymi. Oporowo wzmiankowane jest od 1310 roku, kiedy to Henryk Śląski, ustanawiając powiat poniecki, wymienił Oporowo. W 1378 roku pisał się Tomistaw z Oporowa. Później własność i gniazdo Oporowskich, a następnie Pierwosieckich i Orchowskich. Od 1536 Oporowo należało do Śmigielskich, między innymi Stanisława z Bnina Śmigielskiego, który ufundował tu Kościół i szpital dla siedmiu ubogich. W XVIII wieku w rękach Romatowskich, Prusimskich i Malczewskich, a pod koniec wieku stolnikowej kaliskiej Korduli z Gorzeńskich Turnowej. W 1805 roku od jej syna Adama Oporowo kupił Wojciech Morawski. W rękach Morawskich pozostawało aż do drugiej wojny światowej. Oporowa nie ominął w swej wielkopolskiej peregrynacji Adam Mickiewicz, który bawił tu na początku października 1831 roku, gdy padło powstanie listopadowe, w którym chciał uczestniczyć. Ostatnim właścicielem był Witold Morawski (1895-1944), niezwykle dzielny pułkownik Wojska Polskiego, attache RP w Berlinie, jeniec Woldenbergu, przywódca konspiracji obozowej, rozstrzelany przez Niemców w Mauthausen 9 listopada 1944 roku.