Radomicko

Dwór parterowy, nakryty dachem łamanym, z piętrowym ryzalitem na osi zwieńczonym trójkątnym naczółkiem, zbudowany na przełomie XVIII i XIX wieku i zapewne sto lat później restaurowany. W 1258 roku książę Bolesław nadał Radomicko klasztorowi lubińskiemu cum tabernis ettheloneo, to znaczy z karczmami i z mytami. Książę Przemysł II dołożył do darowizny jeszcze połowę sadzawki i połowę młyna, i o tę połowę sadzawki i młyna toczyły się jeszcze długo spory, bo aż do ich rozstrzygnięcia w 1335 roku. Spór rozstrzygnięty został na korzyść klasztoru, a roszczenie Dobiesława i Tomasza z Zielonego Dębu oraz całej ich rodziny oddalone. W XV, XVI i XVII wieku i aż do 1650 roku Radomicko należało do Kotwiczów Radomickich, znakomitej wielkopolskiej rodziny senatorskiej, z której wyszedł w połowie XVII wieku wojewoda inowrocławski Hieronim Radomicki, jak pisał dawny autor: „Pan na ubogich miłosierny, kiedy na sustentacyą ich w Koninie trzydziestu, w Żerkowie piętnastu, uczynił". Następnie Radomicko było własnością Tworzyjańskich, w XVIII wieku Koźmińskich, Sokolnickich i Mielżyńskich, w początku XIX wieku Turnów, później książąt Acerenza-Pignatelli, pod koniec XIX i na początku XX wieku księcia Kaliksta Birona Kurlandzkiego. W okresie międzywojennym Radomicko nie stanowiło ośrodka większych dóbr ziemskich.

Najlepsze obozy, największy wybór w sieci!
Zobacz oferty na długi weekend czerwcowy tylko aktualne!